English
Seanse
29 lipca, 15:45
30 lipca, 12:45
Pokazywany razem z:
Dr Cross, Dwie kobiety i mężczyzna, Wyznania już wkrótce w kinach, Śmierć Dydony, Zwano mnie Kuni-Lemel, Precz
  Metka
Czy chcesz obejrzeć ten film?
tak!niemoże
Zapisz
Udostępnij opis
Metki innych
zielone: 40
żółte: 28
czerwone: 85
Izrael, ciekawe krótkometrażówki
~ courty
tak dla smaczku
~ nevander
być może...
~ psubrat
Boki zrywać
Hilarious
reż. Roee Rosen / Izrael 2010 / 22’
napisy: tylko polskie

Obsada

Hani Furstenberg, Ruti Sela, Liron Rothman, Doron Rabina, Shahar Yahalom, Merav Schwartz

Opis filmu

W filmie Boki zrywać Roee Rosen bada potencjały dysfunkcyjnego humoru i śmiechu prowokowanego w sytuacji, w której nie ma się z czego śmiać. Oglądamy monolog typu stand up comedy, wykonywany na żywo przez aktorkę w obecności widzów zgromadzonych w telewizyjnym studio. Humor bywa wykorzystywany jako mechanizm, za pomocą którego radzimy sobie z niepokojącymi i zakazanymi tematami. Tymczasem występ zainscenizowany przez Rosena, zmierzający do nieuniknionej i zaplanowanej klęski, uszkadza ów mechanizm, niespodziewanie stawiając odbiorcę wobec nieprzyjemnych i trudnych zagadnień, odartych nagle z maski komizmu.
Film ten wpisuje się i jednocześnie zdradza dyskurs teoretyków, którzy od Freuda i Bretona po Gillesa Deleuze’a analizowali i doceniali wywrotowy potencjał komizmu (nawiasem mówiąc, wśród kawałów „spalonych” w filmie Boki zrywać, znalazł się jeden zaczerpnięty z pracy Freuda Dowcip i jego wpływ na nieświadomość). Utwór ten to praca naznaczona piętnem aktualności: odnosi się do współczesnych wydarzeń i prowadzi nas ku niewiarygodnie długiemu dowcipowi, którego akcja umieszczona jest na szczycie jednej z wież WTC, na moment przed ich ostatecznym upadkiem.

Opracowanie: Stach Szabłowski

Informacje o reżyserze

Roee Rosen

Urodził się w 1963 roku, mieszka i pracuje w Tel Awiwie.  Malarz, pisarz, filmowiec, laureat nagrody Orizzonti na 67. Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2010 roku. Cieszy się zasłużoną sławą najbardziej prowokacyjnego intelektualnie współczesnego artysty w Izraelu.

Intelektualna prowokacja jest ulubioną przez Roee Rosena metodą inicjowania dyskusji; sam artysta zajmuje w debacie dwuznaczne moralnie stanowiska i proponuje najbardziej karkołomne punkty widzenia. Twórczość Rosena to ryzykowna gra prowadzona z publicznością przez artystę, który przedstawia się jako rozmiłowany w transgresyjnych gestach notoryczny obrazoburca, ostentacyjnie (i nie bez perwersyjnej przyjemności) łamiący zasady przyzwoitości i poprawności politycznej. Do kluczowych posunięć w tej grze należą manipulacje pojęciem osobowości – odgrywanie ról, kreowanie fikcyjnych postaci i przywłaszczanie sobie cudzych tożsamości. Bohaterkami i przedmiotami tych demonicznych operacji są najczęściej kobiety – żeńskie sobowtóry, alter ego i wcielenia artysty, które stają się medium parateatralnych performance’ów, ale także ofiarami symbolicznego opętania. Spektakl twórczości Rosena rozgrywa się na skrzyżowaniu sztuk wizualnych, literatury i kina, spełnia się zaś w rozbudowanych narracjach z pogranicza fikcji i rzeczywistości, w ryzykownych maskaradach i prowokacyjnych mistyfikacjach.

Tematem, który Rosen rozwija między wierszami swoich artystycznych scenariuszy, jest śmierć, rozumiana w prywatnym, fizycznym sensie, ale również jako miejsce w przeszłości, pamięci i historii. Przeszczepione w teraźniejszość, śmierć i historia stają się przedmiotami manipulacji, otwartym polem do awanturniczych spekulacji; Roee Rosen jest aż nazbyt chętny, aby takie spekulacje prowadzić. Śmierć czai się między wierszami dyskursu tego twórcy. Tymczasem na jego marginesie czeka na odpowiedź pytanie: kim właściwie jest Roee Rosen? Kim jest artysta, który kryje się pod tyloma przybranymi tożsamościami i powraca w coraz to nowym przebraniu? Jego sztuka jawi się jako teatr jednego aktora grającego kolejne role.

Czy Roee Rosen jest pilnym uczniem Franza Kafki w sztuce pielęgnowania obsesji? A może późnym spadkobiercą nieprawomyślnych „spiskowców rozkoszy”, od de Sade’a, przez Lautréamonta, po George’a Bataille’a, dla których transgresyjny gest był modus operandi, a pornografia – jeszcze jedną formą filozofii? Zidentyfikowanie Rosena jest tym trudniejsze, że artysta korzysta z płynnego charakteru współczesnych koncepcji tożsamości i płci; kryje się za kobiecymi wcieleniami, przyjmuje kobiece punkty widzenia. Jego sztuka mogłaby być oglądana w świetle teorii queer i feminizmu – czy jednak twórczość Rosena się mieści w tych teoriach, czy też raczej jest ich pastiszem? Obszar, w którym należy szukać Roee Rosena, wyznaczony jest przez jego nieokiełznany instynkt polemiczny, wizualną erudycję, intelektualną brawurę i erotyczną wyobraźnię. Pożądanie służy tu za energię, która ożywia spektakl sztuki, tożsamość zaś staje się machiną, za pomocą której artysta uruchamia różne możliwości „ja” – przekracza, mnoży i jednocześnie neguje siebie, stając się Innym we własnej opowieści.

Wybrana filmografia

1994 Dr Cross / Dr. Cross (short)

2005 Dwie kobiety i mężczyzna / Two Women and a Man (short)

2007 Wyznania już wkrótce w kinach / Confessions Coming Soon (short)

2007 Śmierć Dydony / The Death of Dido (short)

2008 Zwano mnie Kuni-Lemel / I Was Called Kuney-Lemel (short)

2010 Boki zrywać / Hilarious (short)

2010 Precz / Tse / Out (doc., short)

Opracowanie: Stach Szabłowski

Stopka

reżyseria: Roee Rosen
scenariusz: Roee Rosen
zdjęcia: Avner Shahaf
montaż: Asaf Saban
muzyka: Victor Jara, arranged by Liron Rothman, performed by the Hilarious Band
obsada: Hani Furstenberg, Ruti Sela, Liron Rothman, Doron Rabina, Shahar Yahalom, Merav Schwartz
producent: Asaf Saban
właściciel praw: Roee Rosen
język: angielski
barwa: kolor
Moje NH
Strona archiwalna 11. edycji (2011 rok)
Przejdź do strony aktualnej edycji festiwalu:
www.nowehoryzonty.pl
Nawigator
Lipiec 2011
PWŚCPSN
181920 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Skocz do cyklu
Szukaj
filmu / reżysera / koncertu
 
Kalendarium Indeks filmów Mój plan Scena T-Mobile Music
© Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
festiwal@nowehoryzonty.pl
www.nowehoryzonty.pl
realizacja: Pracownia Pakamera